Η πρόταση του Υπουργείου Εσωτερικών για το προσωπικό των παιδικών και βρεφονηπιακών σταθμών δεν δίνει ουσιαστική λύση στο χρόνιο πρόβλημα της εργασιακής ομηρίας των συμβασιούχων. Αντί για τη μονιμοποίηση των εργαζομένων που εδώ και χρόνια καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, επιλέγεται η οδός μιας νέας ειδικής προκήρυξης, χωρίς να γνωρίζουμε όλες τις παραμέτρους της, με αβέβαιο αποτέλεσμα και με κίνδυνο να βρεθούν εκτός εργασίας χιλιάδες εργαζόμενοι.
Η εμπειρία από την αντίστοιχη διαδικασία στο πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι» είναι αποκαλυπτική. Παρά τις διαβεβαιώσεις για αξιοποίηση της εμπειρίας, σημαντικός αριθμός εργαζομένων και ιδιαίτερα από το βοηθητικό προσωπικό αποκλείστηκε από τις μόνιμες θέσεις, παρότι επί σειρά ετών στήριζε τη λειτουργία των δομών. Δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι το ίδιο δεν θα συμβεί και τώρα, πολύ περισσότερο που τώρα είναι πολλαπλάσιος ο αριθμός των συμβασιούχων.
Η επίκληση συνταγματικών κωλυμάτων αποτελεί προσχηματικό επιχείρημα. Το Σύνταγμα δεν μπορεί να χρησιμοποιείται επιλεκτικά για να εμποδίζεται η εργασιακή αποκατάσταση των συμβασιούχων, όταν το ίδιο το κράτος και οι δήμοι διατηρούν επί χρόνια χιλιάδες εργαζόμενους με διαδοχικές συμβάσεις για να καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Η πραγματική παραβίαση του πνεύματος του Συντάγματος είναι η διατήρηση αυτού του καθεστώτος ανασφάλειας και όχι η μονιμοποίηση όσων αποδεδειγμένα καλύπτουν μόνιμες ανάγκες των δημοτικών υπηρεσιών.
Εν μέρει θετική μπορεί να θεωρηθεί η πρόθεση για περιορισμό της υποχρεωτικής άσκησης έφεσης κατά δικαστικών αποφάσεων που δικαιώνουν εργαζόμενους. Ταυτόχρονα, όμως, με τον Νέο Κώδικα της Αυτοδιοίκησης δυσχαιρένεται, ακόμη περισσότερο, η δικαστική διεκδίκηση της μετατροπής των συμβάσεων, αφού η αρμοδιότητα μεταφέρεται, μεταφέρεται στον Δήμαρχο, ενώ στις δίκες παρίστανται υποχρεωτικά, νομικοί εκπρόσωποι τους ΥΠΕΣ και του Υπ. Οικονομικών! Έτσι η νέα ρύθμιση μπορεί να αποτελεί μια πρόθεση χωρίς αντίκρισμα, αφού θα μηδενιστούν οι δυνατότητες θετικών δικαστικών αποφάσεων.
Η ΕΑΣ-ΟΤΑ απαιτεί:
1.Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες στις κοινωνικές δομές και σε όλες τις υπηρεσίες των Δήμων.
2.Κατάργηση κάθε διάταξης (Νόμος Βορίδη) που υποχρεώνει τους Δήμους να στρέφονται δικαστικά κατά των εργαζομένων τους.
3.Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα.
Οι εργαζόμενοι δεν είναι «ωφελούμενοι» ούτε προσωρινές λύσεις. Είναι αυτοί που κρατούν όρθιες τις κοινωνικές δομές των Δήμων και δικαιούνται μόνιμη και σταθερή εργασία. Αυτός είναι ο μόνος δίκαιος και κοινωνικά αναγκαίος δρόμος.