Με τον νέο Κώδικα Αυτοδιοίκησης, η κυβέρνηση επιχειρεί να υψώσει ακόμη ένα τείχος απέναντι στους συμβασιούχους των Δήμων και των Περιφερειών, οι οποίοι εδώ και χρόνια στηρίζουν κρίσιμες υπηρεσίες καλύπτοντας πάγιες και διαρκείς ανάγκες.
Το άρθρο 730 του υπό διαβούλευση νομοσχεδίου δεν αποτελεί απλώς μια «τεχνική» ρύθμιση. Πρόκειται για μια βαθιά πολιτική επιλογή ενίσχυσης της εργασιακής ομηρίας και περιορισμού του δικαιώματος των εργαζομένων να διεκδικούν δικαστικά τη μονιμοποίησή τους.
Η πρόβλεψη για υποχρεωτική παρουσία των υπουργείων Εσωτερικών και Οικονομικών στις σχετικές δίκες, με δυνατότητα να παρεμβαίνουν αυτοτελώς ενάντια στους εργαζόμενους, αποκαλύπτει τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης. Δεν αρκεί που χιλιάδες συμβασιούχοι βρίσκονται για χρόνια σε καθεστώς ανασφάλειας, ανανεώνοντας διαρκώς συμβάσεις. Τώρα επιδιώκει να δυσκολέψει ακόμη περισσότερο και την προσφυγή τους στη Δικαιοσύνη.
Η πρόβλεψη ότι, αν δεν κληθούν τα υπουργεία, η συζήτηση κηρύσσεται απαράδεκτη και αίρονται αυτοδικαίως τα ασφαλιστικά μέτρα ή οι προσωρινές διαταγές, αποτελεί ωμό εκβιασμό απέναντι στους εργαζόμενους. Ουσιαστικά δημιουργείται ένας επιπλέον μηχανισμός αποτροπής των δικαστικών διεκδικήσεων.
Η επίκληση του Συντάγματος από την κυβέρνηση είναι απολύτως προσχηματική. Το ίδιο το Σύνταγμα προβλέπει ότι οι πάγιες και διαρκείς ανάγκες του Δημοσίου και της Αυτοδιοίκησης δεν πρέπει να καλύπτονται από συμβασιούχους. Παρ’ όλα αυτά, εδώ και χρόνια το κράτος και οι Δήμοι στηρίζουν κρίσιμες υπηρεσίες σχεδόν αποκλειστικά σε εργαζόμενους με διαδοχικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Αυτός που παραβιάζει στην πράξη το πνεύμα και το γράμμα του Συντάγματος δεν είναι οι εργαζόμενοι που διεκδικούν μόνιμη και σταθερή εργασία, αλλά η ίδια η πολιτεία. Γι’ αυτό και πολλές δικαστικές αποφάσεις δικαιώνουν συμβασιούχους, αναγνωρίζοντας ότι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες και όχι «έκτακτες» ή προσωρινές εργασίες.
Η διάταξη αυτή έρχεται να «κουμπώσει» με το αντεργατικό πλαίσιο του νόμου Βορίδη, που επιβάλλει στους Δήμους και τις Περιφέρειες την υποχρεωτική άσκηση εφέσεων, ακόμη και όταν υπάρχουν θετικές δικαστικές αποφάσεις υπέρ των συμβασιούχων. Πρόκειται για έναν νόμο που μετατρέπει την ανασφάλεια και την πολύχρονη δικαστική ταλαιπωρία σε μόνιμο καθεστώς.
Οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ δεν είναι «προσωρινές ανάγκες». Είναι οι άνθρωποι που διατηρούν την καθαριότητα, τις κοινωνικές υπηρεσίες, τους παιδικούς σταθμούς, το πράσινο και δεκάδες άλλες δημοτικές λειτουργίες σε λειτουργία. Χωρίς αυτούς, οι Δήμοι θα κατέρρεαν.
Γι’ αυτό απαιτείται τώρα:
1.Να αποσυρθεί το άρθρο 730 του νέου Κώδικα Αυτοδιοίκησης.
2.Να καταργηθεί η διάταξη του νόμου «Βορίδη» για την υποχρεωτική άσκηση εφέσεων.
3.Να σταματήσει η πολυετής ομηρία των συμβασιούχων.
4.Να μετατραπούν όλες οι συμβάσεις που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες σε συμβάσεις αορίστου χρόνου.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να στηρίζεται στη διαρκή ανακύκλωση εργαζομένων χωρίς δικαιώματα. Η μόνιμη και σταθερή εργασία δεν είναι «παραχώρηση», αλλά αναγκαία προϋπόθεση για αξιοπρεπείς υπηρεσίες προς τους πολίτες και για αξιοπρεπή ζωή για τους εργαζόμενους.
Η ΕΑΣ-ΟΤΑ καλεί όλους τους εργαζόμενους, μόνιμους και συμβασιούχους, την ΠΟΕ-ΟΤΑ και την ΑΔΕΔΥ, να αγωνιστούν για να αποσυρθεί αυτή η αντεργατική διάταξη του Νέου Κώδικα της Τ.Α, να καταργηθεί ο νόμος «Βορίδη» και η πρόσληψη συμβασιούχους, για πάγιες ανάγκες και να γίνουν μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού μέσω διαγωνισμών του ΑΣΕΠ.